عوامل موثر بر تهویه مطبوع استخر (قسمت سوم)

چگونگی تهویه هوای استخر

در ادامه سلسله محتواهای بررسی عوامل موثر بر شرایط هوایی استخر، در آخرین قسمت به تاثیرگذاری طراحی و جاگذاری کانال های هوایی پرداخته خواهد شد. کانال های رفت و برگشتی یکی از مهم ترین عوامل در تهویه مطبوع و ایجاد شرایط هوایی مناسب به شمار می روند. این کانال ها با انتقال و ایجاد چرخش هوا در محیط ، وظیفه تهویه و استاندارد سازی هوا در این مکان ها را به عهده دارند البته باید به این موضوع توجه داشت که قرار دادن این کانال لزوما قرار نیست مشکلی را حل نماید بلکه، موضوعی که اهمیت بالایی دارد، چگونگی قرار دادن آن هاست. از این رو لازم است تا با خوندن این محتوا اطلاعاتی درباره چگونگی تهویه هوا به صروت کامل، تکمیل گردد.

بیشتر بدانید:

عوامل تأثیر گذار بر شرایط هوایی استخر (قسمت اول)

کانال تهویه هوا در استخرها

درباره کانال رفت باید به نکات مختلفی توجه شود که برای به یاد ماندن در 4 بند اصلی بیان خواهد شد. این موارد عبارتند از:

 

  1. برای جلوگیری از سکون و لایه لایه شدن هوا ،حداقل نرخ تعویض هوا باید بین ۴ تا ٨ بار در ساعت باشد.
  2. برای افزایش هرچه بیشتر كارایی سیستمها، لازم است در مجاورت تمامی پنجره ها از دریچه های توزیع هوا استفاده شود و جاگذاری گردد.
  3. معمولا بهترین روش برای تامین هوای رفت مورد نیاز محیط آبی، به كارگیری كانال رفت در زیر كف است. به شکلی که با ارسال هوای رفت از ناحیه كف به سمت سقف، بهترین توزیع هوا در سطح شیشه ایجاد می گردد و از بخار گرفتن شیشه های جلوگیری به عمل می آید. البته باید به این نکته توجه شود که در صورت استفاده از كانال های سقفی كه جریان هوای رفت انها به سمت كف استخر است، سرعت هوای رفت باید به اندازه ای تنظیم شود كه جریان هوا تمام سطح شیشه را تا كف آن طی نماید.
  4. در صورتی كه امكان اجرای كانال های كفی وجود نداشته باشد، می توان شبكه كانال را از ناحیه سقف به گونه ای اجرا كرد كه جریان هوا ارسالی به داخل آب دور تا دور آن به سمت كف باشد. البته این شیوه طراحی كانال معمولا مستلزم آن است كه سرعت جریان هوای رفت بیشتر باشد، به طوری كه جریان هوا قادر باشد سرتاسر سطح ششه ها را جارو نموده و تا كف استخرها پیش رود.

کانال تهویه هوا در استخرها

از سوی دیگر اما کانال برگشتی با چالش های کمتری روبروست و لازم است به اصول اولیه طراحی و تعبیه محل آن دقت شود. عدم دقت در نصب صحیح اتصالات كانال برگشت می تواند به میزان چشمگیری بر عملكرد سیستم رطوبت گیری تاثیر بگذارد. به عنوان یك قاعده جامع و کامل،در استخرهای سرپوشیده به منظور جلوگیری از بروز مشكلاتی چون لایه لایه شدن هوا،دریچه های هوای برگشت باید در بیشترین ارتفاع ممكن تعبیه گردد با بالاترین عملکرد را داشته باشند. در حالت ایده آل،دریچه ورودی كانال برگشت باید به اندازه ۵ -٣ متر بالاتر از سطح استخر قرار داشته باشد.

بیشتر بدانید:

عوامل تأثیرگذار بر تهویه استخر (قسمت دوم)

تهویه استخر در تابستان و زمستان

تهویه هوا در استخرهای شنای سرپوشیده دو هدف کلی را دنبال می کند. اول کنترل رطوبت و دوم تأمین هوای تازه برای افراد درحال فعالیت. پس برای رسیدن به این اهداف ابتدا بایستی شرایط هوای داخل و خارج به لحاظ دما و رطوبت مورد بررسی قرار گرفته تا بتوان با استفاده از آن میزان ظرفیت موردنیاز سیستم را محاسبه نمود و نسبت به نصب و تعبیه آن ها تصمیم گرفت. بنا به آن چه که مطابق استاندارد های طراحی سیستم های تهویه آمده است، متوسط سرعت هوا روی سطح آب در استخرهای شنا باید حدود 70 الی 100 فوت در دقیقه باشد و معادلاتی که برای محاسبه میزان تبخیر سطحی از قسمت هایی مانند کاسه استخر، جکوزی، دوش ها و… به کار گرفته می شوند، بر این اساس خواهند بود.
پس از محاسبه میزان تبخیر سطحی در بازه زمانی مشخص و تعیین مقدار مجاز بخار آب موجود در هوا، مقدار بخار آبی که لازم است از سوی سیستم تهویه هوا از محیط خارج گردد، محاسبه می شود. با خارج شدن هوای مرطوب به کمک اگزوز فن هوای خشک که قابلیت جذب رطوبت را نیز دارد، از سوی هواساز یا به طور طبیعی از خارج وارد فضا می گردد. برای محاسبه دقیق ظرفیت اگزوزفن جهت تخلیه رطوبیت هوا و چنانچه هواساز فعال باشد، برای محاسبه ظرفیت حرارتی کویل ها و ظرفیت فن دمنده هواساز ضروری است تا هوای خارج از محیط را نیز مورد بررسی قرار داد. بنا به اندازه گیری های انجام شده در هر منطقه و شهر و همچنین در نظر قرار دادن شرایط ساکرومتریک مشخص شده که هوای هر اقلیم در تابستان مقدار بیشتری بخار آب نسبت به زمستان است و به همین سبب محاسبات دقیق و خاص با ظرفیت بالاتری را در تابستان را نشان می دهد. همواره توصیه می شود که حداکثر نرخ تعویض هوا در سیستم تهویه محیط آبی بالاتر از 14 بار در ساعت محاسبه نگردد و چنانچه در محاسبات عددی بالاتر از این به دست بیاید، ضروری است تا جهت جلوگیری از بزرگ شدن بیش از حد سیستم یک واحد رطوبت گیر در قسمت هوای ورودی درنظر گرفته شود. در شرایط زمستانی نیز حداکثر نرخ تعویض هوا حدود 6 بار در ساعت بوده و چنانچه در محاسبات عدد بالاتری به دست بیاید توصیه می شود تا جهت جلوگیری از اتلاف حرارت از سیستم برگشت هوا مجهز به سیستم رطوبت گیر و پیش گرمایش استفاده گردد.